Nasza Loteria NaM - pasek na kartach artykułów

Pacyfikacja Rudnej

Ewa Chojna
Pacyfikacja Rudnej
Pacyfikacja Rudnej Archiwum
Pacyfikacja Rudnej. 17 grudnia 1981 roku górnicy z ZG Rudna postanowili powiedzieć „nie” totalitarnemu państwu. 35 lat później obchodziliśmy w Polkowicach uroczystości upamiętniające to historyczne wydarzenie.

Pacyfikacja Rudnej

Obchody rozpoczęły się rano, o 9 spod kopalni Rudna Główna ponad 300 osób wyruszyło na trasę I Biegu im. Księdza Jerzego Gniatczyka, nieżyjącego już kapelana „Solidarności:” Zagłębia Miedziowego, człowieka, który udzielił schronienia uciekającym z kopalni do polkowickiego Rynku górnikom. - Ten bieg ma rangę symbolu. Tą trasą, którą my dziś przebiegniemy uciekali górnicy. Bieg kojarzy się z wolnością. To świetny sposób by uczcić rocznicę wydarzeń, które miały miejsce w Polkowicach – mówił nam jeden z biegaczy.

Na linię mety w Polkowicach jako pierwszy dobiegł Grzegorz Jankowski z Jaczowa w gminie Jerzmanowa, pracownik ZG Polkowice-Sieroszowice, ale nie miało to znaczenia, bo zwycięzcami byli wszyscy uczestnicy. Każdy otrzymał pamiątkowy medal.

Po biegu odbyła się uroczysta Msza Święta. Eucharystii przewodniczył bp Zbigniew Kiernikowski, ordynariusz legnicki. Do koncelebry stanęli księża diecezjalni, także ci, którzy jak ks. Jerzy Gniatczyk, w stanie wojennym pracowali na terenie Zagłębia Miedziowego i nieśli pomoc duchową strajkującym i prześladowanym.

Z kościoła Św. Barbary, tego samego, w którym schronienie znaleźli górnicy uciekający przed oddziałami ZOMO z kopalni Rudna uczestnicy obchodów przeszli na Rudną. Tam przed wejściem do biurowca kopalni odsłonięto tablicę upamiętniającą wydarzenia sprzed 35 lat. Napis na niej brzmi - „17 grudnia 1981 roku oddziały ZOMO brutalnie spacyfikowały protestujących górników ZG Rudna”.

Ostatnim akcentem sobotnich obchodów było bardzo osobiste spotkanie w cechowni ZG Rudna. Rozpoczęło się minuta ciszy dla uczczenia pamięci ósemki górników, którzy zginęli w tragedii z 29 listopada. Potem wysłuchaliśmy nasiąkniętych emocjami wystąpień.

– Tamtego, pamiętnego 17 grudnia nasi koledzy-górnicy musieli stanąć przeciwko przemocy totalitarnego państwa. Pamiętne jest to, co powiedział ksiądz Jerzy Gniatczyk tu, w tej cechowni kopalni Rudna: „I nie wolno wam, dla dobra całej ojczyzny, nie wolno wam jednym epizodem przerwać życia swego nić czy nić braci swoich”. Ksiądz Gniatczyk i inni duszpasterze, którzy byli wtedy tutaj z górnikami w tych historycznych chwilach, wiedzieli, że ich obowiązkiem wobec tych wszystkich szukających duchowego pocieszenia jest zachowanie tego, co najważniejsze i najbardziej cenne – ludzkiego życia. Dzisiaj, dziękujemy wam wszystkim – mówił Paweł Markowski.

Swoimi wspomnieniami podzielił się też Wiesław Wabik, burmistrz Polkowic, który w tamtych chwilach miał prawie 13 lat. – Mieszkałem w wieżowcu przy ulicy Miedzianej. Widziałem tych górników biegnących z Rudnej Głównej przez ulicę Dąbrowskiego, koło sklepu, potem przez park i wtedy nie wiedziałem do końca, dlaczego oni biegną. Bardzo szybko zrozumiałem, dlaczego. Z drugiej strony mojego bloku, z dziewiątego piętra, widziałem dymy na Rudnej Zachodniej. Szybko dowiedziałem się, mój tato był wtedy w pracy, co się dzieje. Naszym obowiązkiem jest cały czas o tym pamiętać i przypominać nie tylko mieszkańcom Polkowic, ale wszystkim Polakom – mówił burmistrz, syn górnika, a także brat dwójki pracowników ZG Rudna.

Wspomnieniami dzielili się także uczestnicy wydarzeń z grudnia 1981.– Nie mogliśmy się pogodzić. Jak to?! Przeciwko nam stan wojenny? Nam, górnikom, Polakom. Dlaczego? Było to przykre. Ja jeszcze byłem wtedy młodym człowiekiem. Miałem około 5 lat pracy na dole. Żona młoda, w ciąży, a ja wtedy wśród kolegów. Ci ludzie, którzy nas rozpędzali byli jakoś tak nieobecni. Nawet nie dało się tego zauważyć, co chcieliby nam powiedzieć. Tak jakby byli nakręceni. Ja uciekałem w las przez zakład przeróbki. Z kolegami dotarliśmy do kościoła w Polkowicach. Pamiętam moment, jak jakaś pani przyniosła mi obuwie, bo miałem zziębnięte nogi. Byłem wtedy w fakirkach. Nie zdążyłem się przebrać, i w tych fakirkach uciekałem w mrozie. Nie czuło się wtedy zimna – wspomina Edward Bartłukiewicz.

Pielęgnowanie pamięci o wydarzeniach z grudnia 1981 roku to nasz obowiązek. Górnicy 35 lat temu pokazali, że wolności nie dadzą sobie odebrać za nic. To wartościowa lekcji historii, o której trzeba pamiętać.

od 7 lat
Wideo

Reklamy "na celebrytę" - Pismak przeciwko oszustom

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!

Polecane oferty

Materiały promocyjne partnera
Wróć na polkowice.naszemiasto.pl Nasze Miasto